Verlanglijstje

za 29 nov, 20:07 Column Column

Mysterieuze tijden. In het holst van de nacht koerst de Sint door dorp en stad. Wie een glimp van hem op denkt te kunnen vangen, wordt al snel gesommeerd naar bed te gaan. Goedheiligman klaart zijn klus immers juist wanneer de kleintjes slapen. In alle rust, zodat hij, turend over zijn onvermijdelijke ouderdomsleesbril, verwachtingsvolle kinderwensen in zijn grote boek kan afvinken. Nog altijd heeft hij deze papieren versie als naslagwerk, ook al is hij met zijn tijd meegegaan. Sinterklaas is niet iemand van weemoed en oude koeien. Nog steeds ziet hij de soms wat timide twinkeling in de ogen van ieder kind dat hem passeert. 

Deze magie is nooit verbroken. Toch valt hem iets op. Verlanglijstjes zijn niet langer verfrommelde kattenbelletjes; met ferme hand door het papier gedrukte wenswoorden. Het zijn bombastisch afgebeelde objecten, weggezet in persoonlijke niches op apps en ander digitaal gemak. Handig, dat zonder meer. Maar tijdens het scrollen verdwaalt Sint soms onvermijdelijk even in zijn eigen niche.

Er was een tijd dat de huizen die hij met zijn paard passeert, andere bestemmingen hadden. Zijn paard zélf nota bene nog voortgeduwd werd door de plaatselijke voerman. Glimlachend denkt hij terug aan die keer dat hij met de boot van de parlevinker in dit dorp aankwam. In deze straat zat ooit een postkantoor; aan de andere kant het gemeentehuis. De kleermaker, waar textiel duurzaam werd aangemeten; een lang leven beschoren. De smid, zelfs een brandweerkazerne en meerdere cafés. Waar schoenmaker, bakker, en kastelein elkaar ontmoetten voor een pot bier na inspannende tijden. Waar het een continue zoete inval was bij de plaatselijke kruidenier. Voor het oog gesloten op de gekoesterde rustdag, maar voor dorpelingen die op zondag tóch om een stuk zeep of blik bonen verlegen zaten, kneep de allemansvriend graag een oogje toe. Sint staat even stil bij het voormalig pakhuis; hij heeft er veel herinneringen.

Tijden waren het, waarin de betekenis van verlangen een ander karakter had. De Sint herinnert het zich nog; het verlanglijstje waarmee de kruidenier letterlijk de boer op ging. Notitieboek en pen in de ene hand; andere hand op de klink van de achterdeur. Een blik op het lijstje was niet nodig; hij wist precies wat er stond. De riedel was inmiddels te dromen. Als hij dan weer bij een klant aan de keukentafel zat, werd de handel snel beslist; verlanglijst zorgvuldig afgewerkt. Thee, koffie, wasmiddel -stop-. Tabak, melk -stop-. Zes blikken soep, vooruit, wat zakjes tuttifrutti en de buit was binnen. Geen soorten en smaken, tientallen variabelen in groen, pimpelpaars of geel. Koffie was koffie en thee was thee. Geen reden tot nadenken; je wist wat je nodig had en zei enkel stop. De tinnensoldaatjes, eerlijk verdiend door zorgvuldig gespaarde Kwattareepzegeltjes, stonden fier op een rij in je kast.

De Sint zucht; zet zijn leesbril voor een ogenblik af. Hij kent de eenvoud van andere tijden, terwijl geen mens er toen over nadacht dát het zo was. Verlangen is iets universeels, zeker in deze Sinterperiode. Maar de lijstjes zijn anders nu. Bezorgen menig voorhoofd -dat van de Sint incluis- soms een frons en een parel zweet, Het lijstje van de kruidenier, bedenkt hij met een vleugje sentiment; zo simpel zou het kunnen zijn. Het enige dat je doet, is stop zeggen op het juiste moment. En dan … verlangen geblazen natuurlijk.

Bron Maasduinen Centraal
Lise Donné